De Genealogie van Tignol
   De geschiedenis van de naam Tignol.


De encyclopedie Larousse 1933 heeft het over de naam "Tignol". Deze zou afkomstig zijn van het zuiden van Bretagne. Een kleine vissersboot werd aldus genoemd (klik hier voor meer info). Opzoekingen door Antenne 3 (George Pernoud) hebben tot vandaag niets opgeleverd.

Rond Brussel (Waterloo, Genval, Louvain-la-Neuve) heb ik 3 personen gevonden die Tignol heetten.

Tijdens mijn vakanties in de Ariège, tussen 1988 en 1999, stuitte ik op een vijftigtal personen met de naam Tignol. Allen behoren ze tot dezelfde familie. De meesten wonen in Frankrijk (Le Havre, Bordeaux, Belésta, Toulouse), anderen leefden in Rusland/Oekraïne (Kiev), en nog anderen in Vietnam (Saigon), enz...

Na enkele jaren van stilte, en het in kontakt komen met en nieuwe relatie, en na een delikate ingreep aan mijn hart op 1 april 2008 had ik terug meer tijd om mij terug toe te leggen om de opzoekingen verder te zetten van onze naam.

Mr Joseph Tignol (Parijs) beweert dat zo'n 300 jaar geleden een deel van de Tignol-familie naar het noorden getrokken is. Mogelijk zijn leden van die groep in België (Luik) terechtgekomen. Ik heb sporen gevonden die tot 1700 teruggaan. Bovendien wist Mr Joseph Tignol me te vertellen, dat een tak van de Tignol’s, die tijdens de Franse revolutie alle bezittingen kwijtgeraakt waren, naar Kiev geëmigreerd zijn.

In Kiev hebben zij op vraag van de Russische autoriteiten een installatie voor drinkbaar water opgezet. De mannelijke nakomelingen, die in Kiev geboren waren maar de Franse nationaliteit hadden behouden, hebben hun militaire dienst in Frankrijk gedaan. In 1917 werden zij tot een keuze gedwongen, ofwel de Russische nationaliteit aannemen ofwel het grondgebied verlaten. Zij kozen voor het Franse staatsburgerschap
en zijn naar Parijs teruggekeerd.

Het spreekt vanzelf dat ik u copies van alle documenten waarop mijn opzoekingen gestoeld zijn ter beschikking stel, mocht u interesse hebben om een en ander samen met mij verder uit te diepen.

In afwachting van uw antwoord, -




                    Kerk van (L'Eglise de) Pradières
   La généalogie du nom “TIGNOL”


L’encyclopédie “Larousse 1933“ reprend le nom “Tignol“. Celui-ci serait originaire du Sud de la Bretagne. Un petit bateau de pêche portait ce nom. (voir copie). Des recherches entamées par Antenne 3 (Georges Pernoud) n’ont, jusqu’à present, données aucun résultat.

Dans les environs de Bruxelles (Waterloo, Genval et Louvain-la-Neuve) j’ai, retrouvé trois personnes du nom TIGNOL.

Lors de vacances passées dans l‘Ariège , entre 1988 & 1999 j’ai découvert ± une cinquantaine de personnes portant le nom de TIGNOL. Toutes appartiennent à la même famille. Certaines habitent la France (Le Havre, Bordeaux, Bayonne, Toulouse, d’autres la Russie (Kiev), d’autres encore le Vietnam (Saïgon) etc…

Après quelques années de silence, où je me suis attaché à une nouvelle relation et où j'ai subi une intervention chirurgicale cardiaque le premier avril 2008 (aucun rapport), j'ai renoue avec un de mes passe-temps, l'arbre généalogique "Tignol".

Monsieur Joseph Tignol (Paris) prétend qu’il y ± 300 ans, une partie de la famille Tignol a émigré vers le nord du pays. Il est possible qu’une branche ce soit installée en Belgique (Liège). J’en ai retrouvé la trace jusqu’en 1700. De plus Joseph Tignol ma raconté que, pendant la Révolution Française une branche Tignol, dépouillée de tous ses biens, a émigré vers Kiev.

A Kiev, à la demande des autorités russes, les Tignol ont monté une exploitation d"eau potable. Les descendants masculins, nés à Kiev ayant gardé la nationalité française ont accompli leur service militaire en France. En 1917 ils ont du choisir: soit prendre la nationalité russe soit quitter le territoire. Ils ont optés pour la nationalité française et sont retournés à Paris.

Si vous désirez vous joindre à moi pour continuer les recherches il va sans dire que je tiens à votre disposition les copies des documents qui ont servi de base à mes investigations.

Dans l’attente d’une réponse de votre part, je vous prie de croire à l’expression de mes sentiments distingués.